“… Μια μοβ σκιά Μαϊου ξάπλωσε στον τόπο. Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Ενόχλησαν τους Ελληνες πολίτες κι αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν ν΄αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ΄τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ως τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ως τον τυχαίο μοτοσυκλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Δεν ξέρω αν στις αρετές του ιντερνετικού παραγωγού ραδιοφώνου περιλαμβάνεται η συνέπεια, στις δικές μου πάντως όχι. Με την αναμενόμενη καθυστέρηση, λοιπόν, αυτά είναι τα καλύτερα του περασμένου, πλέον, μήνα όπως τα ακούτε από τους Masters of Disaster κάθε Τρίτη. Πολλοί οι καλοί δίσκοι αυτό το μήνα και δύσκολο να επιλέξω μόνο πέντε, φαινόμενο σπάνιο τα τελευταία χρόνια.  
 
1 Fucked Up – The Chemistry Of Common Life. Πρώτα πρέπει να προσπεράσεις το όνομα, τη φήμη που χτίζουν γύρω από τα οργιώδη live τους και το είδος μουσικής που υποτίθεται ότι παίζουν. Γιατί, πώς γίνεται εικόνα της μπάντας να είναι ένας παχύσαρκος και φαλακρός κύριος, να κραυγάζει, μάλλον παρά τραγουδάει, συνήθως ημίγυμνος βουτηγμένος μέσα στην μπύρα, το αίμα κοκ. Πώς γίνεται να παίζουν hardcore εν έτει 2008, να έχουν ΤΟΣΟ προφανές όνομα και να έχουν βγάλει ένα από τους δίσκους της χρονιάς; Έμπειρε ακροατή του Balloni, που δεν μένεις στο προφανές, ξέρεις ότι καμία μπάντα με την  λέξη της αγγλικής με τα τέσσερα γράμματα στο ονομά της δεν έχει βγάλει μέτρια δουλειά φέτος( βλ. Holly Fuck, Fuck Buttons), ενώ και η Καναδέζικη σφραγίδα στο διαβατήριο είναι εγγύηση αυτές τις μέρες.