|
|
||||||||||||||
|
|
||||||||||||||
|
Θέλεις να επικοινωνήσεις μαζί μας? info@balloni.gr
Let The Music Play κάθε Τετάρτη με την Sofie...don't miss it!!!
HARD AS A ROCK με Gt_Rules Τετάρτη 19:00-21:00 Παρασκευή 20:00-22:00 Για άγριες καταστάσεις...
Μουσικές e-beer-ies παρέα με τον Dmtrs και τον Thano!Μην τις πιείτε ,ζήστε τες!Κάθε Πέμπτη 22.00-00.00!
Θέλεις να μας ενημερώσεις για συναυλία ή να στείλεις κείμενό σου? news@balloni.gr
Ταξίδι στον πλανήτη Rock κάθε Σάββατο με τον Radisor...Off we go!!
Ο Tsaros και το Μουσικό Καφενείο Δευτέρα 20:00-22:00.
Τρίτη Lostboy με την εκπομπή Masters Of Disaster, 20:00-22:00
Να την και η Reggae...Κυριακή 22:00 - 00:00 Soul Rebels με Roots Vibration και Γαλάζια Τζίβα
|
||||||||||||||
|
||||||||||||||
Animal Collective-Merriweather Post Pavilion. Αν σπουδαίοι δίσκοι είναι αυτοί που καταφέρνουν να εκφράσουν καλύτερα την εποχή τους, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο σημαντικότερος δίσκος της χρονιάς είναι το Merriweather Post Pavilion. Τα κομμάτια του γράφονταν περίπου την ίδια εποχή με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, και στους στίχους τους διαφαίνονται η υποχώρηση του άκρατου καταναλωτισμού και της ηδονοθηρίας και η συνειδητοποίηση της αξίας της συντροφικότητας και ναι... της οικογένειας.
The xx-The xx. Το πιο ελπιδοφόρο ντεμπούτο της χρονιάς έρχεται από τους Λονδρέζους teenagers xx. Στιχουργικά αφορά στην είσοδο στον κόσμο των ενηλίκων, όπου συνυπάρχει ο πόθος και η απογοήτευση, η αγάπη και η απιστία. Η κιθαρίστρια Romy Madley Croft και ο μπασίστας Oliver Sim, μοιράζονται τα φωνητικά-σαν κουβέντα μεταξύ εραστών. Η μουσική επένδυση είναι λιτή, μπασογραμμές και drum machines που αφηνουν χώρο για να ακουγονται οι πινελιές από τα synths και η αντήχηση της κιθάρας. Οι επιρροές τους είναι από πολύ διαφορετικά είδη: το Islands μοιάζει βγαλμένο από το Philophobia, μουσικά και στιχουργικά (“I’m froze by desire”), στο VCR κυριαρχεί ένα μπάσο αλά Peter Hook. To Basic Space είναι στην ουσία R’n’B με την κιθάρα, όμως, να θυμίζει Cure και στο Infinity οι Joy Division συναντούν το Wicked Game του Chris Isaac. “Maybe I had said, something that was wrong, can I make it better, with the lights turned on”…Μάλλον όχι, η μουσική των xx είναι αυστηρά για τις νυχτερινές ώρες. 
The Horrors-Primary Colours. Μόνο με ένα LP κατάφεραν να εξελιχθούν από γραφική goth-garage μπάντα σε πολυπρισματικό opus κάθε σκοτεινού ιδιώματος από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Στο Primary Colours συνυπάρχουν το shoegazing με τους Joy Division και οι Birthday Party με τους Can. Αξίζουν κάθε σεβασμό μόνο και μόνο γιατί διάλεξαν για πρώτο single το οκτάλεπτο Sea within a sea, ενώ στο δεύτερο Who can say oι My Bloody Valentine συναντούν τις Shangri-Las σε ένα από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς. 
Bill Callahan-Sometimes I Wish We Were an Eagle. Ορκισμένος outsider στον 13ο δίσκο της καριέρας του κερδίζει τη γενική αναγνώριση, χωρίς να κάνει πίσω στις επίλογές του, αλλά παρουσιάζοντας την πιο ολοκληρωμένη συλλογή προσωπικών εξομολογήσεων, αναπολήσεων και συλλογισμών. Η μουσική του περιλαμβάνει από lo-fi μπαλάντες μέχρι βιολιά και από soul ως ηλεκτρικά ξεσπάσματα. Και πάντα υπάρχουν σπουδαία τραγούδια όπως τα Eid Ma Clack Shaw, Faith/Void’ και Jim Cain. 
Grizzly Bear-Veckatimest. O πιο φιλόδοξος, ο πιο αναμενόμενος δίσκος της χρονιάς. Κατάφερε να σταθεί στο ύψος των απαιτήσεων που οι ίδιοι οι Grizzly Bear είχαν θέσει στους εαυτούς τους, και των προσδοκιών που οι πρώτες ακροάσεις είχαν δημιουργήσει. Με επιμονή στη λεπτομέρεια, και συνθέσεις δουλεμένες εξαντλητικά, αυτή είναι η ορχηστρική pop για τη νέα δεκαετία, στα χνάρια του Van Dyke Parks. Δεν εγκαταλείπουν, όμως, και τη θαμπάδα των προηγούμενων δίσκων τους, κάτι που κάνει τη μουσική τους να μοιάζει με επιχρωματισμένη μαυρόασπρη φωτογραφία. Το Southern Point είναι βγαλμένο από το Forever Changes, το Ready, able είναι ονειρικό ταξίδι, στο While You Wait For The Others μια γυμνή κιθάρα οδηγεί σε ουρανομήκες χορωδιακό ρεφρέν. Παντού στο δίσκο συνυπάρχουν, εκλεπτυσμένες φωνητικές αρμονίες των Ed Droste και Daniel Rossen, jazz περάσματα, Tin pan alley πιάνα και ψυχεδελικές στιγμές σε ένα μοναδικά δικό τους Wall of sound. Fine for now… 
The Flaming Lips-Embryonic. Μετά την ολοκλήρωση της τριλογίας που τους καθιέρωσε ως τη μεγαλύτερη αμερικάνικη alternative μπάντα, οι Flaming Lips εγκαταλείπουν την ιδιοσυγκρασιακή pop τους, για να στραφούν στις επιρροές που έχουν διαμορφώσει τη μουσική τους: την πειραματική ψυχεδέλεια του 60 και 70 και το krautrock. Παντού στο δίσκο αντηχεί το βαρύ μπάσο του Ivins στα χνάρια του ‘δάσκαλου’ Holger Djukai και ο πολυοργανίστας Drozd ανανεώνει την παράδοση των Can, Neu, Silver Apples και Pink Floyd. Καθόλου άσχημα, ειδικά όταν υπάρχουν και συνθέσεις όπως τα Convinced of the Hex, The Sparrow Looks Up at the Machine, The Ego's Last Stand και Watching the Planets. 
Fever Ray-Fever Ray. Αυτό είναι το δισκογραφικό όνομα της Karin Dreijer Andersson, ήμισι του σουηδικού duo The Knife, που κυκλοφόρησε τον πρώτο της προσωπικό δίσκο. Απλοί ρυθμοί πάνω στους οποίους κινούνται ατμοσφαιρικά synths, σε συνδυασμο με τη χαρακτηριστική φωνή της Karin, δημιουργούν μια μακάβρια όπερα. Τα video clips του δίσκου είναι τα μόνα φέτος με πραγματικό λόγο ύπαρξης. 
Dirty Projectors-Bitte Orca. Πρέπει να είναι η πιο βελτιωμένη μπάντα σε σχέση με πέρυσι. Στο Bitte Orca οι συνθέσεις είναι καλύτερες: η αφρικανική πολυρυθμία συνταιριάζει με την ηλεκτρική κιθάρα, με ένα τρόπο που υπάρχει μόνο στο μυαλό του Dave Longstreth. Τα τραγούδια ξεκινούν, σταματούν, επιταχύνουν και οι φωνές των Longstreth, Amber Coffman και Angel Deradoorian ακροβατούν στις εναλλαγές του ρυθμού χωρίς ποτε να ανατρέπονται. Αταξινόμητο είδος το Bitte Orca, στη δισκοθήκη σας θα πρέπει να ανοίξει θέση για την afro-prog-pop-dance music. 
Future Of The Left-Travels With Myself And Another. Come on Rick… Ξεκινάμε κατευθείαν με το Arming Eritrea, ένα σινγκλάκι που από μόνο του θα έκανε την όλη ιστορία αναβίωσης του new wave, να αξίζει. Το Travels With Myself And Another δεν σταματάει εκεί, περιέχει κιθάρες γκαζωμένες, φρεναριστές ή σαν σειρήνες ασθενοφόρου, μια rhythm section που χτυπάει ανελέητα στο 1, αναγκάζωντας το κεφάλι σου να συντρονιστεί με τα sticks του Jack Egglestone και τα αγαπημένα τους κοψίματα, στα οποία κινδυνεύει το κεφάλι σου να περάσει μέσα από το παρμπρίζ. Η φωνή του Andy "Falco" Falkous, είναι σαν να στριγγλίζει, πάντα ένα βήμα πριν κλείσει εντελώς. Ακόμα και τα πλήκτρα είναι ‘διαβολικά’ (You need Satan more than he needs you). Αυτό δεν είναι το soundtrack μιας ήσυχης βραδιάς στο σπίτι, αλλά μουσική που συνοδεύει οδομαχίες. Ευτυχώς που στην ανήσυχη Αθήνα δεν ακούστηκαν τα προβοκατόρικα λόγια: ‘Come join, come join our hopeless cause’, με την μιλιταριστική υπόκρουση του The hope that house built! 
Bombay Bicycle Club-I Had The Blues But I Shook Them Loose. Οι Bombay Bicycle Club είναι πολύ έξυπνοι για να παγιδευτούν στις ετικέτες: δεν είναι οι νέοι Arctic Monkeys επειδή ο Jim Abbiss έκανε την παραγωγή στα ντεμπούτα και των δύο, δεν παίζουν ανέμελη pop επειδή πρόσφατα αποφοίτησαν από το λύκειο, δεν είναι συγκρότημα των singles επειδή δύο παλιότερα τετοια περιλαμβάνονται στο I Had The Blues But I Shook Them Loose. Οι επιρροές από τους Orange Juice (Always like this), Bloc Party, ακόμα και Wedding Present (Dust on the ground) είναι εμφανείς, αλλά οι ίδιοι φτάνουν πιο πέρα από τους κάθε λογής μιμητές. Τα Cancel on me, The Hill, The Giantess, και Dust on the ground αποτελούν αρκετή απόδειξη της αξίας τους. 
The Low Anthem-Oh My God Charlie Darwin. Δεν ξέρω αν στα αμερικάνικα σχολεία έχουν καταφέρει να διδάσκουν την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου, τα 200 χρόνια, όμως, από τη γέννησή του γιορτάστηκαν με την κυκλοφορία Oh My God Charlie Darwin από τους Low Anthem του Long Island. To καλύτερο δισκάκι Americana που έπεσε φέτος στα χέρια μου, είναι το είδος που ερωτεύεσαι αμέσως: με σεβασμό στην παράδοση και τους πρωτομάστορες του είδους (The Horizon Is A beltway σαν μεθυσμένοι Band), bluegrass (Home I’ll never be), και τις μπαλάντες που είναι το πιο δυνατό όπλο τους (Cage the songbird, Charlie Darwin, To Ohio). Αν βρεθείτε στην ύπαιθρο μια κρύα νύχτα, μπροστά σε μια αναμμένη φωτιά, νομίζω ότι θα ακούγεται μια χαρά η προτροπή τους…don’t tremple. 
Bear in Heaven-Beast Rest Forth Mouth. Η δεύτερη πιο συζητημένη αρκούδα της χρονιάς (μετά τους Grizzly Bear). Μια πρώτη περιγραφή της μουσικής τους θα μπορούσε να είναι: παλιομοδίτικα synthesizers τα οποία με επαναλαμβανόμενα μοτίβα οδηγούν σε κλιμακώσεις της έντασης, που είναι από αδιόρατες ή μέχρι και οργασμικών διαστάσεων (Ultimate Satisfaction). To You do you, είναι ξεκάθαρα prog, το Drug a wheel είναι ένα ψυχεδελικό mantra, το Dust Cloud φλερτάρει με το ambient μέχρι η κιθάρα να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Το πρώτο single Lovesick Teenagers είναι ένας ύμνος στην άδολη αγάπη μέχρις εσχάτων: ‘Lovesick teenagers don’t ever die, they will live for ever’. 
The Pains of Being Pure at Heart-The Pains of Being Pure at Heart. Θα μπορούσαν να είναι άλλη μια μπάντα στο ρεύμα της αναβίωσης του shoegazing, ο δίσκος ανοίγει με κάτι που θα μπορούσε να είναι Jesus and Mary Chain (Contender) και συνεχίζει με κάτι σαν My Bloody Valentine(Come Saturday) …H καρδιά, όμως, των τραγουδιών είναι μελαγχολική pop, πολύ όμοια με των συγκροτημάτων της πάλαι ποτέ Sarah Records. Και αν το τελευταίο αποθαρρύνει πολλούς, ακούστε τα Stay Alive, This Love is Fucking Right και ειδικά το Young Adult Friction (υποψήφιο για καλύτερο single της χρονιάς) και ίσως να επανεκτιμήσετε και την αξία των Field Mice. 
Sunset Rubdown-Dragonslayer. “I believe in growing old with grace, I believe she only loved my face, and I think maybe these days are over, over now” Είναι η μελαγχολία που έρχεται με την ωρίμανση ή οι μεταφυσικές ανησυχίες του κ. Spencer Krug: “I hope that you die in a decent pair of shoes. You got a lot more walking to do where you’re going to”. Περίπλοκος, όπως πάντα, μουσικά και στιχουργικά, δίσκος, πιο ηλεκτρικός και κιθαριστικός (ειδικά στο Idiot Heart), σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές του ακούραστου Καναδού. Αυτό που δεν αλλάζει είναι τα πλήκτρα σαν βάση των συνθέσεων και η κλιμακούμενη ένταση κατά τη διάρκεια των τραγουδιών. To You go on Ahead σε ένα δίκαιο κόσμο θα είχε πολύ περισσότερο ραδιοφωνικό χρόνο. 
Espers-III. Το ΙΙΙ των Espers, και στην πραγματικότητα τέταρτο στη σειρά, είναι το πιο καθαρό στον ήχο και ανέμελο στη διάθεση album τους. Οι φωνές των Greg Weeks και Meg Baird έχουν περάσει μπροστά, τα ακουστικά όργανα κυριαρχούν, οι ηλεκτρικές κιθάρες έχουν ‘καθαρίσει’, η διάθεση δεν είναι πια πένθιμη, οι μπαλάντες είναι πιο folk παρά dark psyche. Το κλείσιμο με το Trollslanda δείχνει ότι δεν έχουν χάσει τη όρεξη για περιπέτεια. Οι Espers συνεχίζουν να είναι οι πιο ενδιαφέροντες από τις ‘freak’ μπάντες της ανατολικής ακτής, αν και δεν είναι όσο πρωτότυποι όσο στο ΙΙ. 
Dinosaur Jr.-Farm. Η επιστροφή των Dinosaur Jr. διαρκεί περισσότερο από όσο θα είχε προβλέψει κανείς. Και ευτυχώς...Στον δεύτερο δίσκο από την επανασύνδεση τους όλα τα στοιχεία για τα οποία τους αγαπήσαμε βρίσκονται στη θέση τους: Οι κιθάρες του J. Mascis βρυχώνται και απογειώνουν τα τραγούδια ή σέρνονται σε μακρόσυρτα σόλα στα χνάρια του Neil Young. O Murph παρέχει το φορτωμένο δυναμικό drumming, και ο Lou Barlow, είχε κρατήσει τις καλύτερες συνθέσεις του φέτος για αυτό το album, και όχι το προσωπικό του: το Your Weather θα ήταν από τα highlights οποιουδήποτε δίσκου των Sebadoh. Όσο για τα τραγούδια του J.: Pieces, I want you to know, Plans, Over it, Ocean in the way…Τέτοιο σερί είχαμε να ακούσουμε από την εποχή του Where you been. 
The Phantom Band-Checkmate Savage. Το καλύτερο φετινό ντεμπούτο από την Σκωτία, επιβεβαιώνει ότι πέρα από τα προφανή μουσικά ιδιώματα πού έχουν επανέλθει στο προσκήνιο (shoegazing, C86, afropop), υπάρχει και ένα που επηρεάζει υπόγεια: το krautrock. Το ακούμε στους Horrors, Flaming Lips, τις περισσότερες electro μπάντες και χρόνια τώρα στον Julian Cope. Στην περίπτωση των Phantom Band γίνεται το κυρίαρχο όχημα σε τραγούδια όπως το Crocodiles (στο ύφος των Harmonia) και το Left Hand Wave ή ακούγεται σαν δάνειο (τα πλήκτρα του Howling είναι Kraftwerk). Κορυφαία στιγμή του δίσκου το Island, που ξεκινάει με τον ήχο της κιθάρας σε ένα έρημο τοπίο, και όταν μπαίνει και η υπόλοιπη μπάντα εξελίσσεται σαν τις χαμηλόφωνες στιγμές των Mogwai, χωρίς το ξέσπασμα στο τέλος. 
Maxwell-BLACK summers'night. Hεπίστροφή του Maxwell στη δισκογραφία πήρε περίπου 8 χρόνια, αλλά ήταν επιτυχημένη εμπορικά και καλλιτεχνικά. Δεν υπάρχει άλλο album σε αυτή τη λίστα υποψήφιο για 6 Grammys, αλλά και κανένα άλλο που να εμπεριέχει τόσο βιωμένο συναίσθημα με soul ηχόχρωμα. Ότι είδος μουσικής και να ακούει κανείς είναι αδύνατο να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στα Bad Habits, Help Somebody και Pretty Wings. 
Cymbals Eat Guitars-Why There Are Mountains. Το να λές ότι ο ήχος μιας alternative μπάντας είναι επηρεασμένος από τους Sonic Youth, Built to Spill, Pavement είναι τίτλος τιμής. Το να υποστηρίζεις, όμως, ότι το ντεμπούτο τους, που κυκλοφόρησαν χωρίς δισκογραφική, είναι καλύτερο από τα φετινά των δύο πρώτων πάει πολύ. Κι όμως, το Why There Are Mountains είναι είναι μουσική από ένα συγκρότημα που δεν ξέρει αν θα υπάρχει αύριο: κάθε τραγούδι έχει πολλαπλά riffs και εναλλαγές, σταμάτα-ξεκίνα, κορυφώσεις και γαλήνιες στιγμές μετά την καταιγίδα. Κοντά στο αέναο feedback και για κάθε ‘ηρωικό’ solo υπάρχει και ένα πιανάκι αλά Randy Newman ή το σάλπισμα μιας τρομπέτας σαν υποχώρηση. Αυτοί οι Νεοϋρκέζοι φαίνεται ότι θα μείνουν. 
Do Make Say Think-Other Truths. Για τα post rock συγκροτήματα υπάρχει η παγίδα να περιμένουν από το θόρυβο και τις παύσεις να κρατήσουν το ενδιαφέρον στην ακρόαση. Οι Καναδοί Do Make Say Think παίζουν χρόνια τώρα instrumental μουσική, στηριζόμενοι στο καθαρό παίξιμο των οργάνων, στις εναλλαγές των συγχορδιών και την αβίαστη εξέλιξη του κάθε κομματιού, χωρίς, όμως, να σου δίνει και την αίσθηση ότι ακολουθείται και αυστηρό πλάνο. Το Other Truths είναι ένας πολύ καλός δίσκος, που θυμίζει τις καλύτερες στιγμές των Tortoise. Και οι 20 επόμενοι: περαιτέρω εκμετάλλευση αυτών χωρίς την προηγούμενη άδεια της ΑΕΠΙ