Στο φτωχό φετινό συναυλιακό χειμώνα, καμία ημερομηνία δεν περίμενα με τόση ανυπομονησία και περιεργεια όσο την 6η Νοεμβρίου. Αν και καχύποπτος απέναντι στις επανασυνδέσεις συγκροτημάτων, που είναι κανόνας στην ιντερνετική επόχή μας, δεν μπορείς να μένεις αδιάφορος όταν ξαναπαίζουν μαζί τα μέλη της σπουδαιότερης garage μπάντας. Προερχόμενοι από την Tacoma, Washington, στα μέσα της δεκαετίας του 60, βρώμισαν και σκλήρυναν τον rock’n’roll ήχο, έσπειραν το έδαφος για τους MC5, Stooges και το Punk rock και κυρίως ηχογράφησαν αγέραστους εφηβικούς ύμνους για τα αυτοκίνητα, την πόλη και τα κορίτσια. Φυσικά, σε αυτές τις περιπτώσεις το ερώτημα είναι κατά πόσο ...τα στερνά τιμούν τα πρώτα, και η μπάντα μπορεί να σηκώσει το βάρος του μύθου.

Για να σας γλιτώσω από την αγωνία... οι Sonics μια χαρά τα κατάφεραν. Sonics κατά τα 3/5: ο Gerry Roslie στα φωνητικά και keyboards, ο Larry Parypa στην κιθάρα και Rob Lind στο σαξόφωνο και την φυσαρμόνικα. Οι υπόλοιποι δύο ήταν ο Ricky Lynn Johnson (των συνομίλικων και επίσης θρυλικών Wailers) στα drums και ο Don Wilhelm (των Daily Flash) στο μπάσο και φωνητικά. Το στοίχημα κερδήθηκε κυρίως από τον κ. Roslie, που ανταπεξήλθε στα φωνητικά του καθήκοντα, με τη χαρακτηριστική βραχνή φωνή του καλά διατηρημένη στο χρόνο, να ουρλιάζει και να βογκάει. Ο Rob Lind ήταν η ψυχή της παρέας και ο Larry Parypa με την φαζαριστή κιθάρα του η ήρεμη δύναμη πίσω από την μουσική τους. Για setlist δεν γίνεται λόγος: ακούστηκαν όλα τα, Boss Hoss, Psycho, Have Love Will Travel, Strychnine, Dirty Robber, Cinderella(με φωνητικά του Wilhelm), Maintaining My Cool και κλείσιμο με το αγαπημένο μου The Witch. Το κλαμπ ήταν ασφυκτικά γεμάτο και ο κόσμος δισκέδασε και χόρεψε με την ψυχή του, αυτός είναι ο σκοπός των τραγουδιών των Sonics. Και στη memorabilia σειρα πήραν οι Blues Magoos.

PS Πρόλαβα, επίσης, τους καλούς, αλλά, υποτονικούς Barbara Farmers και τους βετεράνους πια Frantic V, που απέδειξαν ότι είναι η καλύτερη ελληνική garage rock μπάντα.