WILLARD GRANT CONSPIRACY

Το είδος που τα μουσικά έντυπα οναμάζουν Americana δεν πρέπει να έχει και πολλή πέραση στη γωνιά αυτή της Μεσογείου, καθώς στις 23 Οκτωβρίου το βράδυ στο μικρό Rodeo Club δεν είμασταν και στριμωγμένοι. Και οι WGC, κατά τη γνώμη του γράφοντος, είναι από τις καλύτερες μπάντες που συνδυάζουν την παραδοσιακή αμερικάνικη μουσική, το rock και την πιο σύγχρονη folk τραγουδοποιία. Έχουν κυκλοφορήσει τουλάχιστον δύο τρομερους δίσκους (Regard the end και Let it roll) και ο βασικός τραγουδιστης και συνθέτης, Robert Fisher, έχει μια από τις καλύτερες φωνές στο χώρο, μπάσα και εντελώς αβίαστη στην εκφορά της.

Τη βραδιά ζέσταναν οι Μητέρα Φάλαινα Τυφλή, στο σωστό mood με βιολί, τσέλο, κιθάρα, χαμηλόφωνοι, αλλά δουλεμένοι, που ευχάριστα θα ξαναδώ στο μέλλον. Στο τέλος του σετ τους στην σκηνή ανέβηκε ο κύριος Fisher, με τους David Curry στη βιόλα και Eric Van Loo στο κόντρα μπάσο και όλοι μαζί έπαιξαν το, αντιπολεμικού περιεχομένου, From a distant shore. Καμία σχέση,δηλαδή, με βεντετισμούς υπερατλαντικών αστέρων, οι Fisher and co κέρδισαν από την αρχή το κοινό, με την παρεϊστικη διάθεση και την κουβέντα. Τα τραγούδια τους ακούστηκαν με τη μορφή που υπάρχουν στο, σχεδόν unplugged, Papers covers stone, που κυκλοφόρησε φέτος. Πιο πολύ με κέρδισαν τα Soft hand (φυσικά), Ghost of the girl in the well, Mary of the angels, Fare thee well, και το ταξιδιάρικο The ocean doesn’t want me. Στο τέλος φύγαμε πιο γεμάτοι, έστω και χωρίς τη φοβερή διασκευή τους στο River in the pines (ελλείψει φουλ μπάντας), από μελωδίες και στίχους.

PAULA FRASER/MARK GARDENER

Περισσότερος κόσμος μαζεύτηκε στις 2/11 για να δει ένα μάλλον αταίριαστο ζευγάρι μουσικών, με μόνο κοινό την συμμετοχή τους σε σπουδαίες μπάντες των 90s, στους Tarnation η Paula και στους Ride o Μark. Το κοινό είχε κυρίως έρθει για τον κύριο Gardener, κάτι που πρέπει να κατάλαβε η Paula Fraser, που έπαιξε λιγότερο από μία ώρα. Χωρίς να είμαι γνώστης της προσωπικής της δισκογραφίας, βρήκα τα τραγούδια της στο ύφος των Tarnation, αλλά όχι το ίδιο καλές συνθέσεις, εκτός από το Watercolour lines . Και, μάλλον, δεν ήμουν ο μόνος, καθώς το κοινό ανταποκρίθηκε περισσότερο στα Game Of Broken Hearts, A Place Where I Know και An Awful Shade Of Blue. Φυσικά θα αρκούσε και μόνο η φωνή της, αυτό το απόκοσμο yodeling, για να καθηλώσει τον ακροατή. Ή το τέλος, με το Your thoughts and mine, ένα από τα τραγούδια που αποτελούν το soundtrack της περασμένης δεκαετίας.

Τους Ride δεν είχα προλάβει να τους δω, λόγω ηλικίας, οπότε ο κύριος Gardener, ίσως, είναι ο μόνος ερμηνευτής που θα δω να τραγουδάει ζωντανά το Leave them all behind. Η μήπως όχι... Με τους Oasis διαλυμένους και τις επανασυνδέδεμένες μπάντες headliners στα μεγάλα φεστιβάλ (βλ. Pavement) μπορεί οι κκ. Gardener και Bell να το ξανασκεφτούν και...εγώ να έχω ελπίδα. Γιατί, όσο καλός κιθαρίστας και να είναι ο Μark, όσο και να βοηθούν οι λούπες, ύμνοι όπως το Drive blind χάνουν την υπνωτική καθηλωτική δύναμή τους χωρίς το κιθαριστικό feedback (και η λούπα... μαντολίνο δεν βοήθησε καθόλου). Ξεπερνώντας αυτό, κανείς θα μπορούσε να απολαύσει τα Twisterella ή From Time To Time, γιατί μερικές ποπ μελωδίες δεν χρειάζονται distortion. Συγκινητικά, αλλά από την πλευρά του οπαδού, ήταν και τα Unfamiliar, Like A Daydream και Dreams burn down, ενώ ειλικρινά, στο τέλος του Vapour trail μου φάνηκε ότι άκουσα ένα τσέλο... Τα προσωπικά του Μark δεν ήταν καθόλου άσχημα, απλά αδικούνταν από τη σύγκριση... the taste just slips away! Τελικά μια ευκαιρία επαναβίωσης της χαμένης εφηβείας, όπου όροι όπως ερμηνεία, απόδοση και πιστότητα, είναι δευτερεύοντες. Αντέ παιδιά, την επομενη φορά με ηλεκτρικές κιθάρες!