Το Primary Colours είναι ότι καλύτερο έχουν ακούσει φέτος οι Masters of Disaster προερχόμενο από το νησί. Όπως και τόσες καινούργιες μπάντες από τη Νέα Υόρκη (Crystal Stilts, Pains Of Being Pure At Heart, Vivian Girls) οι Horrors περνούν τους αγαπημένους τους ήχους από την ψυχεδέλεια των 60s μέσα από το φίλτρο των shoe gazer και C86 συγκροτημάτων. Το αποτέλεσμα είναι pop μελωδίες που βυθίζονται στο distorsion, χωρίς να γίνονται λιγότερο εθιστικές. Εκεί που οι πρωτομάστορες My Bloody Valentine χρησιμοποιούσαν αμέτρητα στρώματα κιθαριστικού feedback οι φίλοι μας πετυχαίνουν το ίδιο αποτέλεσμα προσθέτοντας στη μία κιθάρα τα synthesizers του Spider Webb. Κεντρικό κομμάτι για το δίσκο είναι το Sea within a sea, ένα 8λεπτο tour στον καινούργιο ήχο τους, και αρκετά αντισυμβατική επιλογή για πρώτο single. Στο Who can say δείχνουν την αγάπη τους για τα girl groups των ηχογραφήσεων του Spector, ενώ τα δύο πρώτα Mirror's Image και Three Decades μοιάζουν να πρέρχονται από εκείνον τον χαμένο τρίτο δίσκο των My Bloody Valentine (άραγε πως νιώθει ο Kevin Shields, βλέποντας τον ήχο που ανακάλυψε να κυριαρχει και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού). Αλλού υπάρχουν αντηχήσεις των Jesus and Mary Chain και πρώιμων Joy Division (New Ice Age). Συνολικά είναι κάτι παραπάνω από κολάζ αγαπημένων ακουσμάτων, μουσική που ενώ ξέρεις που πατάει δεν παύει να ακούγεται φρέσκια.

Το να δούμε μια μπάντα στο peak της δεν είναι κάτι που συνηθίζεται σε αυτή τη χώρα που οι διοργανωτές έχουν κολλήσει στους «γερόλυκους» του παρελθόντος και σε ορισμένες ελληνικές ...ιδιοτροπίες. Μπράβο στο Gagarin, λοιπόν, που φέτος φέρνει ενδιαφέρουσες καινούργιες μπάντες (ακολουθούν Pains Of Being Pure At Heart και The Phantom Band), αντί για τα δοκιμασμένα ονόματα. Ο κοσμός ήταν αρκετός την Τετάρτη, δείχνοντας ότι ανταμοίβει το ρίσκο, παρά το ότι ακολουθεί ένα καλοκαίρι γεμάτο με καλές συναυλίες, δημοφιλών συγκροτημάτων. Το τελευταίο στοίχημα που κερδήθηκε ήταν...ο κλιματισμός, που ήταν επαρκής για το ζεστό βράδυ της Τετάρτης.

Οι Horrors απλά απέδειξαν ότι δεν είναι στουντιακό κατασκεύασμα του Geoff Barrow (Portishead), αλλά μπάντα με δουλεμένο τον ήχο της, που ευχαριστιέται να παίζει τη δουλειά της. Το πρώτο μέρος της συναυλίας ήταν αποκλειστικά αφιερωμένο στο Primary Colours, που ακούστηκε σχεδόν ολόκληρο. Ο τραγουδιστής Faris Rotter έμοιαζε με έναν υπερκινητικό Joey Ramone, η κιθάρα του Joshua Third καθοδηγούσε την μπάντα και ο Tomethy Furse με τον Spider Webb εναλλάσσονταν σε μπάσο και πλήκτρα. Χωρίς να αλλάζουν ιδιαίτερα τα τραγούδια τους επί σκηνής, κατάφεραν να μας παρασύρουν στην ονειρική και κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του PC. Τo encore περιελάμβανε τα παλιότερα Count In Fives, Sheena Is A Parasite και Gloves, πιο garage και ξεσηκωτικά για τον κόσμο. Μακάρι να είναι το ίδιο καλές και οι υπόλοιπες συναυλίες που ακολουθούν φέτος.