Γιατί, από τα πρώτα χρόνια που έπαιζε σκοτεινά, αυστηρώς προσωπικά lo-fi τραγουδάκια έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, ώστε να προσθέσει και άλλα όργανα στον ήχο της κιθάρας του, να γίνει πιο ηλεκτρικός, να δοκιμαστεί στην folk, να κάνει σχετικές επιτυχίες (βλ. Bathysphere, Cold blooded all times), ακόμα και να κοιτάξει τη ζωή με αισιοδοξία (στο προηγούμενο Woke on a Whaleheart)… Οπότε τώρα τι μένει; Πρωτα από όλα, τέρμα οι χαρές, μας το λέει από την αρχή: ‘I used to be darker, then I got lighter, and I got dark again’. Όχι ότι έχει καταλήξει: ‘I used to be sort of blind, now I can sort of see…’, αλλά, όλα δείχνουν ότι η αγάπη είναι εφήμερη: η εκπληκτική μελωδία του Eid Ma Clack Shaw δεν συνοδεύει το σμίξιμο αλλά τον χωρισμό των εραστών... όλη η φιλοσοφία δεν αρκεί για να συλλάβεις τα νοήματα της ύπαρξης: ‘All thoughts are pray to some beast’…και η θρησκεία είναι δεκανίκι για αυτούς που δεν έχουν τη δύναμη να θέτουν τα μεγάλα ερωτήματα: στο τελευταίο 10λεπτο ‘Faith/Void’ επαναλαμβάνει ‘it’s time to put God away’ και ‘all the void without a question is just perverse’, ενώ η εξώκοσμη μουσική που τον συνοδεύει σημειώνει την αντίθεση. Τι μένει λοιπόν; Αρκετά: η αρμονία της φύσης, στο ανατολίτικου ηχοχρώματος The wind and the dove, η φιλία στο κλασικό καλαχανικό Μy friend και, γιατι όχι, οι νέοι έρωτες στο Too many birds. Και για μας μένουν 9 τραγούδια από τον αγαπημένο σκεπτικιστή (εως και μισάνθρωπο) αυτή τη φορά με πιο εκλεπτυσμένο περιτύλιγμα, από τις κλασικότροπες (βιολιά, τσέλα κτλ) ενορχηστρώσεις του Brian Beattie. Η πόρτα για τον θαυμάσια τρομακτικό κόσμο του Bill Callahan είναι ορθάνοικτη.