Θα μπορούσα να μιλάω πολλές ώρες για το φαινόμενο Giusy Ferreri... και μάλιστα για πολλούς λόγους... ο παρθενικος της δίσκος Gaetana έχει δεκατρία τραγούδια απτα οποία προσωπικά ξεχωρίζω με διαφορά πέντε... Non ti scordar mai di me, Aria di vita, Novembre, Cuore assente, Lamore e basta… ήδη δύο απο αυτά είναι επιτυχίες και στην Ελλάδα κι ας πέρασε ένας χρόνος από τότε που στην γειτόνισσά μας Ιταλία η όμορφη αυτή κυρία ανέδειξε το ταλέντο της στο εκεί x-factor... να λοιπόν που ένα reality show μπορεί να δώσει αληθινά ταλέντα κι όχι μόνο ξέκωλα και φτηνές μιζέρικες απομιμήσεις...

Oι Ιταλοί τελικά ξέρουν από μουσική και μένουν κυρίως σε αυτήν, άσχετα αν τους προκύπτει και μια θεά στο μικρόφωνο... ναι μια θεά είσαι Giusy, μια θεά που δεν είχαμε την τύχη ποτέ σε κάποιο δικό μας talent show, διότι και αν είχαμε θα την βγάζαμε στο πεζοδρόμιο της μουσικής βιομηχανίας και των φτηνιάρικων εξωφύλλων της κατινίστικης ειδησεογραφίας μας... εμείς ψηφίζουμε κάτι ανώριμα πορνίδια, που φορώντας nike και σκουφάκι οxbow, τραγουδάνε για την φτωχολογιά ιδρώνοντας (τα καταϊδρωμένα) να φτάσουν φωνές, όπως της Τσανακλίδου ή του Καζαντζίδη...

Aντίθετα η Ferreri έχει προσωπικότητα και πληρότητα σε όλους τους τομείς... δεν έχει κενό ομορφιάς για να βγάλει έξω τα έσω..δεν έχει κενό φωνής για να βγάλει φάλτσα, αλλά αντίθετα τραγουδά βγάζοντας έξω τα εσώψυχα της, με ευκολία και χάρη σε κάθε είδος... με μια φωνή που δεν θυμίζει καμιά άλλη... κι ας έχει ιστορία απύθμενη το ιταλικό τραγούδι... δεν μιμείται καμιά... αυθεντική στο είδος της (στα είδη μάλλον, μιας και τραγουδά απο τανγκό μέχρι καθαρό ποπ) και στο συναίσθημα... αυτό το βραχνιασμένο πάθος της μου θυμίζει μια άλλη θεά, την Amy Winehouse... όχι δεν φαίνεται να πάσχει από τάσεις αυτοκαταστροφής, αλλά από μοναδικότητα όπως και η φωνάρα του Rehab… Giusy θα μαι εδώ να παρακολουθώ την πορεία σου, εδώ να σε χαζεύω με τα αυτιά μου...