Πήγα κ άκουσα τους Tindersticks στο Badminton το περασμένο Σάββατο σε μια πολυαναμενόμενη συναυλία, δεδομένου ότι είχαν περάσει 8 χρόνια απο κείνη την εμφάνιση τους με τα Διάφανα Κρίνα στο Ρόδον κ οι φίλοι τους στην Ελλάδα είναι αρκετοί...
Δεν θέλω να πω πολλά για το θέατρο, το οποίο αν και τεράστιο, ανήκει στην νέα μόδα των συναυλιακών χώρων, όπου απαγορεύεται το αλκοόλ και το κάπνισμα, ενώ η αποστείρωση της ατμόσφαιρας, αποπνέεται και από το γεγονός ότι πλεον ακούς το συγκρότημα σου καθισμένος στην αριθμημένη σου θεσούλα, δίχως να μπορεί το σώμα σου να αφεθεί στο ρυθμό, την μελωδία και την ένταση της μουσικής.

Καθηλωμένος λοιπόν στην θέση μου, με τον ήχο από τα κλείστρα των επαγγελματικών φωτογραφικών μηχανών πολύ κοντά στο αυτί μου και δυο φουσκωτούς να με κοιτάνε αιμοβόρικα (λες και θα βγάλω λαστιχάκι και σύριγγα να τρυπηθώ μες στο θέατρο) ξεκίνησε ό,τι πιο λυρικό έχω δει ζωντανά μπροστά μου τα τελευταία χρόνια.. 

Η εισαγωγή από τον τελευταιο τους δίσκο ήταν και η εισαγωγή της συναυλίας, όπου ένας ένας απ' τους μουσικούς έμπαινε ήρεμα στο χώρο, έπιανε το πόστο του και ακολούθως συνόδευε μουσικά... πρώτα το πιάνο, μετά το τσέλο, ύστερα η τρομπέτα, το μπάσο, η κιθάρα, τα ντραμς και τελευταίος από όλους ο Stuart Staples με την φωνή του να ΄υποχρεώνει΄ και τους πιο ανήσυχους να σεβαστούν την μουσική και τους στίχους που μιλούν για αγάπες ετοιμοθάνατες και σπαρακτικούς έρωτες...

Αρχικά ήταν νευρικός, σιγά σιγά όμως ζεστάθηκε και έδειχνε να το απολαμβάνει όπως και όλη η παρέα του... δύο ancor μας χάρισαν για το τέλος άλλωστε, κάτι που δεν συνηθίζεται από τέτοιου ονόματος συγκροτήματα...

Όχι οι Tindersticks δεν ήρθαν να διαφημίσουν τον νέο τους δίσκο, να πάρουν τα λεφτά τους και να φύγουν... μπορεί να μην έπαιξαν τα πιο εμπορικά τους κομματια, τις επιτυχίες που τους έκαναν αγαπητούς σε ένα ευρύ κοινό, όμως τραγούδησαν και έπαιξαν μουσική με την ψυχή τους... και φάνηκε αυτό ξεκάθαρα απ΄το πάθος του Stuart αλλά και από το αλληλοσεβασμό μεταξύ των μουσικών, οι οποίοι έπιαναν και άφηναν τα όργανα με τέτοια θεατρικότητα και ηρεμία, ώστε να μην ακουστεί ο παραμικρός θόρυβος...

Το μόνο ίσως αρνητικό που θα μπορούσα να εντοπίσω είναι ότι οι επιλογές τους πέρα από τις εντελώς αντιεμπορικές, ήταν κυρίως οι πιο υποτονικές τους..έλειπε σε κάποια σημεία μια παραπάνω ένταση, που θα ισορροπούσε καλύτερα την αποπνέουσα ατμόσφαιρα... μην ξεχνάμε όμως ότι o St. Staples τουλάχιστον, τραγούδησε υπέροχα και χόρεψε όσο ένοιωθε... μπροστά πάντα σε ένα κοινό καθισμένο, με τα χέρια σταυρωμένα και δίχως την ευχέρεια να σιγοτραγουδήσει...

Αγαπητοί Tindersticks, σας ευχαριστώ... και αν μας ξαναπροτιμήσετε, αποφύγετε χώρους σαν το Bad - minton .