Πάει καιρός που δεν τα είπαμε από τη σελίδα του Balloni Radio, αλλά η έναρξη της χρονιάς και η μεταεορταστική περίοδος δεν προσφέρονται για νέες κυκλοφορίες. Αντίθετα, τις τελευταίες μέρες πολλοί και καλοί δισκοι ανταγωνίζονται για μια θέση στο playlist του μήνα και τα i-pods των μουσικόφιλων. Χωρίς καθυστέρηση αυτές είναι οι επιλογές για το Φεβρουάριο από τους Mastrer of Disaster.

1. ANIMAL COLLECTIVE–Merriweather Post Pavilion
Όλες οι μεταλλάξεις του ήχου των Animal Collective, έκαναν δύσκολο να τους εντάξεις σε ένα είδος, αν όχι και να τους παρακολουθήσεις, αλλά χαλάλι... Το MPP είναι το magnum opus όπου η freakfolk μελωδική τρέλα συναντά το beat, οι λούπες ανακυκλώνουν ψυχεδελικά τοπία, και η electronica εκτοξεύει την πίστα στο διάστημα. Aντί για στίχους τσιχλόφουσκα, να μασουλάς ενώ χορεύεις, υπάρχουν κανονικά τραγούδια για αγόρια και κορίτσια που κάνουν βόλτα τη νύχτα στην πόλη, τρέχουν ξέφρενα στο δάσος και, ναι, χορεύουν μέχρι να χάσουν τις αισθήσεις.

Ή για καθημερινούς ανθρώπους, με την καθημερινή ρουτίνα, που απλά θέλουν ένα σπίτι για τη γυναίκα και την κόρη τους. Όλα τραγουδισμένα με την πολυφωνική αρμονία των Beach Boys και επαναλαμβανόμενα μέχρι να μας φτάσουν σε μια εκστατικά συγκεχυμένη αγαλλίαση! Avey Tare, Panda Bear, ευχαριστούμε, για την εκκωφαντική απάντηση σε όσους δεν πιστεύουν ότι υπάρχει χώρος για πρωτοτυπία στη σύγχρονη μουσική. Γιατί, όπως σε όλους τους μεγάλους δίσκους το σύνολο είναι πολύ σπουδαιότερο από τα αναγνωρίσιμα συστατικά του.Υ.Γ. Φυσικά υπάρχει και το single – κάλεσμα, My Girls, οπότε είστε αδικαιολόγητοι εάν δεν έχετε ακόμα υποκύψει...


2. DEPARTMENT OF EAGLES – In Ear Park
Oμολογώ λίγο καθυστερημένα (κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο) έπεσε στα χέρια μου αυτό το διαμαντάκι συμφωνικής ποπ. Η τέχνη των κυρίων Rossen και Nicolaus έγκειται στο να εμπνέονται από παλιάς κοπής συνθέτες, όπως ο Van Dyke Parks και ο Randy Newman, χωρίς ποτέ να ακούγονται ξεπερασμένοι. Αν προσθέσετε και λίγο folk με μία πρέζα Beatles εποχής White Album, έχετε το από που ξεκινούν. Το No One Does It Like You είναι το σημείο που έχουν φτάσει.













3. ANTONY & THE JOHNSONS – The Crying Light
Τον Antony Hegarty ή τον συμπαθείς ή δεν τον αντέχεις. Η σπασμένη λεπτή φωνή του, μπορει να έγινε σήμα κατατεθέν με το Blind των Hercules and love affair, αλλά το Crying Light είναι εντελώς διαφορετική ιστορία. Ήδη από το πρώτο ‘Her eyes are underneath the ground’ το θέμα του τραγουδιού όπως και η κλασικίστικη ενορχήστρωση του φανερώνουν ότι αυτή είναι μια δύσκολη ακρόαση. Αλλά, και μία που επιβραβεύει αυτόν που θα αφεθεί στις διηγήσεις του Antony, που θα τον ακολουθήσει στο ‘Νεο δάσος της παιδικής ηλικίας’, μαζί με βιολιά, τσέλα, πιάνα, soulful πνευστά και καταραμένες κιθάρες. Ξεκινήστε από τα Aeon, και Daylight and the Sun και θα τον βρείτε το δρόμο σας.









4. FRANZ FERDINAND – Tonight
Το τρίτο album των FF ξεκινά με το σινκλάκι Ulysses: ‘I found a new thing’ μας λέει ο Alex Capranos. Και εννοεί ότι οι funk και disco επιρροές τους πλέον είναι πιο εμφανείς και όχι σαν δεύτερο χέρι αντιγραφή, μέσω των Gang of Four ή των Josef K. Η μπάντα είναι πιο χαλαρή και δουλεμένη στο στούντιο, πράγμα που κάνει το Tonight να υπερέχει του προκατόχου του και να λειτουργεί καλά στα Send him away, What she came for και Can’t stop feeling. To concept είναι μια έξαλλη βραδιά έξω, αλλά καταλήγει τελικά στην συναισθηματική ασφάλεια του Katherine, kiss me. Αν ψάχνετε το νέο Take me out, δεν υπάρχει εδώ. Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει και το νέο Auf Achse.










5. BRUCE SPRINGSTEEN – Working On A Dream
Ο Boss πρέπει να βρίσκεται σε μια από τις καλύτερες φάσεις τις ζωής του : όχι μόνο εκλέχθηκε ο αγαπημένος του Obama, αλλά και ο ίδιος τραγούδησε στην ορκωμοσία, ο προηγούμενος δίσκος του χαιρετήστηκε σαν η πολλοστή επιστροφή του και, βέβαια, όταν περιοδεύει το μόνο πρόβλημα είναι να βρείς εισητήριο για τις συναυλίες του. Αντί να αρκεστεί σε αυτά, κυκλοφορεί σχετικά σύντομα δεύτερο συννεχόμενο album, στο ίδιο ήχο, αλλά, αναμενόμενα, λιγότερο μαχητικό και περισσότερο αισιόδοξο. Η θεματολογία του δεν έχει αλλάξει, οι απόκληροι του Αμερικάνικου Ονείρου (Outlaw Pete), οι έρωτες (Queen of the Supermarket) και οι απογοητεύσεις του βιοπαλαιστή, εμπνέουν τον Springsteen να συνθέσει το soundtrack της ζωής τους. ΤοWorking On ADreamείναι αυτό που θα παιχτεί περισσότερο στα στάδια και τοWrestler η πιο σκοτεινή στιγμή,που ακούγεται και στην ομότιτλη ταινία.Αν δεν είχε και τόσο λουστραρισμένη παραγωγή...








6. LITTLE JOY – Little Joy
Επιτυχημένος drummer από τη Νέα Υόρκη (ο Fabrizio Moretti των Strokes), συναντά τραγουδοποιό από τη Βραζιλία, ονόματει Rodrigo Amarante και μαζί με καλιφορνέζα τραγουδίστρια ( Binki Shapiro) γεφυρώνουν μουσικά τις αποστάσεις της Αμερικανικής ηπείρου. Το αποτέλεσμα δεν είναι ταινία, αλλά ένα χαλαρωτικό χαρμάνι παλιομοδίτικης ποπ, ηλιόλουστων μελωδιών, tropicalia και alt rock. Δεν σκοπεύει να αλλάξει τον κόσμο, αλλά να μας κρατήσει παρέα... μαζί με μια κρύα μπύρα...στην παραλία...












7. SCHOOL OF SEVEN BELLS – Alpinisms
Κάποιο σοβαρό λόγο θα πρέπει να έχεις για να παρατήσεις την επιτυχημένη stoner rock μπάντα που έχεις σχηματίσει με τον αδερφό σου (Secret Machines) και να αναζητήσεις το καλλιτεχνικό σου όραμα με την κοριτσοπαρέα, των δίδυμων αδερφών Deheza. Στην περίπτωση του Ben Curtis ο λόγος ήταν ότι απλά βαρέθηκε το rock και αποφάσισε να εκφραστεί με πιο ηλεκτρονικούς και ατμοσφαιρικούς ήχους, όπως οι επιρροές του από τα 80s Cocteau Twins και Siouxsie and the Banshees. H Alejandra και η Claudia, αν και δεν είναι καμιά τους Lisa Gerrard, έχουν απόκοσμη ομορφιά στη φωνή τους που απογειώνει τραγούδια όπως τα Wired for Light και Half Asleep. Aν προσθέσεις το ambient Sempiternal – Amaranth και το White Elephant Coat στο ύφος των Joy Division φτάνεις στο συμπέρασμα : Ο παλιόφιλος Ben πέτυχε διάνα.





8. Telepathe - Dance Mother
Xoρευτική μουσική, από ντουέτο με προέλευση το Brooklyn. Bαριά synths και πολυρυθμία, σαγηνευτικά γυναικεία φωνητικά και λίγο hip-hop. Παραγωγή από τον David Sitek των TV On The Radio. Θέλετε και άλλα;

















Και ο παλιός : BILLY BRAGG – Talking With The Taxman About Poetry
Η δεκαετία του 80 δεν ήταν και η καλυτερη εποχή για να είσαι νέος στην Αγγλία : στην πολιτική η Θάτσερ συνέτριβε τα συνδικάτα και το κοινωνικό κράτος και έκανε πόλεμο στα Φώκλαντς, οι skinheads είχαν αμολυθεί στους δρόμους, ο επελαύνων ατομισμός είχε καταπιεί τα απομεινάρια συλογικότητας από τα 60s. Όσο για τη μουσική, ακόμα και οι πιο ορκισμένοι οπαδοί των Cure και Smiths, δεν θα άντεχαν μια μέρα με τις ραδιοφωνικές επιτυχίες της καταραμένης δεκαετίας.

Σε αυτό το σκηνικό ο Billy Bragg ήταν σαν τη μύγα μες το γάλα. Αριστερός, πιστός στην πολιτική folk τραγουδοποιία, στα χνάρια του Woody Guthrie και του Phil Ochs, με στεντόρια φωνή διαδηλωτή σε ένα καιρό νάρκισων. Αρκεί να ακούσει κανείς το There’s Power in a Union, ύμνο για τα συνδικάτα και τους εργάτες για να δει πόσο απείχε από τα ηλεκτρονικά ή Goth ρεύματα της εποχής. Δεν έμενε ,όμως, μόνο εκεί : στο TWTTAP μιλάει για την πολιτική και τους πολιτικούς, τις σχέσεις και το sex, τον γάμο και την οικογένεια, τον πόλεμο, τη βία και το εκπαιδευτικά σύστημα. Δεν κάνει κύρηγμα, άλλα ούτε μένει αμέτοχος μπροστά στα προβλήματα και την καταπίεση των νέων της εποχής του. Η μουσική του, πάλι, χαρακτηρίζεται από μια λιτότητα, αταίριαστη στα 80s του τεχνολογικού εντυπωσιασμού. Συνήθως μια ακουστική κιθάρα ή μια γυμνή με echo ηλεκτρική ,με την τρομπέτα να χρωματίζει τις διηγήσεις του, όπως στο κλασικό Greetings to new Brunette. Aκόμα και όταν υπάρχουν πιάνα, φυσαρμόνικες και rhythm section, ο κυρίαρχος ήχος είναι ο Billy Bragg με την κιθάρα του. Σχεδόν κάθε τραγούδι είναι κλασικό, αλλά τα Ideology, Levi Stubbs’ Tears και The Home Front δεν λείπουν ακόμα και σήμερα από τις εμφανίσεις του.

To Talking with the taxman…είναι ένας δίσκος με μουσικό και στιχουργικό περιεχόμενο πολύ πιο διαχρονικό από ότι, ίσως, περίμενε και ο ίδιος ο Bragg όταν τον ηχογραφούσε. Αφορά στη δύναμη για να βρεις τη θέση σου σε ένα κόσμο που αλλάζει. Και από τον περασμένο Δεκέμβρη δεν λέει να ξεκολλήσει από το pickup μου...