The FELICE BROTHERS

Ήταν βράδυ κάπου στα μέσα Δεκέμβρη, όταν ο lostboy μου σφύριξε το όνομα ενός νέου συγκροτήματος, το οποίο θα άξιζε να κατεβάσω. Ήταν όρθιος, έτοιμος να φύγει από το τραπέζι που ασφυκτιούσε από κρέατα, κρασί και κάπνα... έτσι λοιπόν δεν κατάφερα να αποσπάσω πολλά απο κείνον για τους Felice Brothers, παρά μόνο το υπονοούμενο που χε στον τόνο της φωνής του και ήταν εκείνο τελικά που με ώθησε να ψάξω τα εν λόγω αδέρφια.

Αδέρφια μου αλήτες, πουλιά! Brothers μου Felice! με ταξιδεύετε σε εποχές που δεν έζησα, ενώ θα ήθελα, σε εποχές που η μουσική σας γεννιόταν και γινόταν σύμβολο και φλόγα στις καρδιές των παιδιών των λουλουδιών...

Τραγουδoποιία σχολής Dylan, με πιο πλούσια ενορχήστρωση όμως... φωνητικά εν χορώ... και μελωδίες ατμόσφαιρας saloon και δυναμικής woodstock... κιθαρίστικες μπαλλάντες, με φυσαρμόνικα, ακορντεόν, βιολί, τρομπέτες και πιάνο παιχνιδιάρικο, όλα σε ένα κυματιστό ρυθμό και υπό τα φώτα μιας 60΄s ταξιδιαρικής εποχής...

Ειλικρινά δεν ξέρω από που πήραν έμπνευση τα αδέρφια και τέτοιες εποχές παίζουν σε πεντάγραμμο τόσο περασμένης δεκαετίας, αλλά αυτήν την φορά δεν θα γκρινιάξω για την στάσιμη πορεία που διαγράφει η μουσική σκηνή τα τελευταία χρόνια, ίσως γιατί αν θες τελικά να παίξεις πάνω σε παλιά μοτίβα καντο τουλάχιστον καλά, κάντο εμπνευσμένα, αυθεντικά και αυθόρμητα, κάντο όπως το κάνουν οι Felice...

Τώρα καταλαβαίνω... Greatest show on earth, Frankies gun, Ruby Mae, Helen fry, whiskey in my whiskey, είναι μόνο μερικές από τις κομματάρες που εξηγούν εκείνο το σίγουρο ύφος του lostboy... σ' ευχαριστώ...